1.0ATENA Sailshttps://atenasails.com/enMikołaj Nowakhttps://atenasails.com/en/author/mikolaj/rich600338<blockquote class="wp-embedded-content" data-secret="6e3OQEE2WC"><a href="https://atenasails.com/en/dziennik-pokladowy-water-lilly-przez-atlantyk/">Dziennik pokładowy: Water Lilly przez Atlantyk!</a></blockquote><iframe sandbox="allow-scripts" security="restricted" src="https://atenasails.com/en/dziennik-pokladowy-water-lilly-przez-atlantyk/embed/#?secret=6e3OQEE2WC" width="600" height="338" title="“Dziennik pokładowy: Water Lilly przez Atlantyk!” — ATENA Sails" data-secret="6e3OQEE2WC" frameborder="0" marginwidth="0" marginheight="0" scrolling="no" class="wp-embedded-content"></iframe><script> /*! This file is auto-generated */ !function(d,l){"use strict";l.querySelector&&d.addEventListener&&"undefined"!=typeof URL&&(d.wp=d.wp||{},d.wp.receiveEmbedMessage||(d.wp.receiveEmbedMessage=function(e){var t=e.data;if((t||t.secret||t.message||t.value)&&!/[^a-zA-Z0-9]/.test(t.secret)){for(var s,r,n,a=l.querySelectorAll('iframe[data-secret="'+t.secret+'"]'),o=l.querySelectorAll('blockquote[data-secret="'+t.secret+'"]'),c=new RegExp("^https?:$","i"),i=0;i<o.length;i++)o[i].style.display="none";for(i=0;i<a.length;i++)s=a[i],e.source===s.contentWindow&&(s.removeAttribute("style"),"height"===t.message?(1e3<(r=parseInt(t.value,10))?r=1e3:~~r<200&&(r=200),s.height=r):"link"===t.message&&(r=new URL(s.getAttribute("src")),n=new URL(t.value),c.test(n.protocol))&&n.host===r.host&&l.activeElement===s&&(d.top.location.href=t.value))}},d.addEventListener("message",d.wp.receiveEmbedMessage,!1),l.addEventListener("DOMContentLoaded",function(){for(var e,t,s=l.querySelectorAll("iframe.wp-embedded-content"),r=0;r<s.length;r++)(t=(e=s[r]).getAttribute("data-secret"))||(t=Math.random().toString(36).substring(2,12),e.src+="#?secret="+t,e.setAttribute("data-secret",t)),e.contentWindow.postMessage({message:"ready",secret:t},"*")},!1)))}(window,document); </script>https://atenasails.com/wp-content/uploads/2025/02/trabsik-576x1024.png5761024Dzień 1 oraz 2 Redę portu przy Mindelo opuszczamy 18 stycznia o 0900 czasu UTC, który to również został naszym czasem jachtowym. Stawiamy połowę genuy i 30 minut później okazuje się, że zaczyna wariować autopilot, który przecież przesterował dzielnie cały przelot z Kanarów na Cabo Verde. Na szczęście, po szybkiej diagnozie, kłopotliwą okazuje się być wysuwająca się wtyczka na kablu od pompy hydraulicznej. Widocznie podczas sztauowania sprzętu w bakistach coś się komuś musiało zahaczyć. Mikołaj zarabia kable na nowo i autopilot wraca do gry. Pierwsze kilka godzin jedziemy fordewindem, z falą niemalże idealnie wzdłuż naszego kadłuba kręcąc momentami szalone 9 węzłów prędkości  przy AWS na poziomie 25-30 węzłów. Spokojnie, był to typowo spadowy wiatr tuż za wyspami. Niedługo później zaczyna się orka, trafiamy w martwe pole cienia wiatrowego, najpewniej od tych samych wysp, a ocean rozbujany jak byk podczas rodeo. Rzuca nami na lewo i prawo, a wspomaganie silnikiem pozwala osiągnąć do 3 węzłów prędkości. Wszyscy zmęczeni, spać się nie da i tylko odwieczne pytanie: „kto do cholery wyłączył nasz pasat!” Nocą sprawa się poprawia i wiatr zaczyna grać po naszej stronie. Znowu jedziemy pod gienią, czasem pełną, czasem mniej lub bardziej zarefowaną. Rano wciągamy podaną przez Daniela pastę jajeczną na świeżym chlebie, który dzień wcześniej upiekli Mikson i Wiktor Alvarez. Rzucamy naszą wędkę i posprzątawszy po śniadaniu oddajemy się czytaniu książek, jedni w wersji papierowej, drudzy nowocześnie – na kindle’ach. Brania brak, zmiana przynęty na topowego, polecanego kalmara w kolorach: zielony/niebieski/biały i nie dalej jak 10 minut później słychać brzęczenie kołowrotka. Każdy na stanowiska: Wiktor do wędki, Mikołaj i Daniel rękawice i hak, by rybę wyciągnąć, a Ola i Madzia operują jako camera woman oraz instrumentariuszka. No, jakoś po godzinie zabawy podholowujemy pod rufę ponad metrowego mahi-mahi! Niezbyt pewnie, lekko obsrani wrzucamy ją do kokpitu, skubana waży 14 kilo! Znowu, godzina zabawy z nożem, młotkiem i deską, trochę mycia pokładu i na patelnię lecą steki, wyszły obłędne. Cóż, ta ryba na naszą załogę była conajmniej dwukrotnie za duża, więc z całej reszty na gazie właśnie dochodzi zupka. Przed nami noc, wiatr stabilny, humory dopisują. Do Martyniki 1940 mil morskich. Dzień 3 oraz 4 20 stycznia 2025. Madzia po porannej wachcie budzi resztę załogi papajowym smoothie oraz cieplutką owsianką z masłem orzechowym i owocami – pycha! Od rana na pokładzie lampa panuje niemiłosierna. Do życia ciężko, ale chociaż akumulatory, mimo nieprzerwanej pracy autopilota, codziennej produkcji wody w naszej fabryce oraz braku wstrzemięźliwości w używaniu blendera, tostera i ładowarek, już w okolicach godziny 1200 czasu jachtowego, dobijają do 100%. Jedni udają się do swojej książki, a drudzy rozstawiają partyjkę szachów. Później banda łysych oczywiście woduje małego kalmara z jachtowej wędki. Ryby nam się nie nudzą, mimo, że z dnia poprzedniego czeka na nas jeszcze przygotowana przez Mikołaja zupka w stylu tajskim, na ostro. Mamy branie, ehh… znowu mahi-mahi, tym razem bardziej adekwatny do naszej mniejszej przynęty, jakieś 4 kilo. Wyciągamy, oprawiamy i wciągamy tatar z ogórkiem i cebulką oraz sosem sojowym podanym na grzance. Wiatr stabilny, jak to pasat – regularne AWS na poziomie 12-16 węzłów z AWD między 180 a 120 stopni. Fala dłuuuugaśna, więc Lilly płynie bardzo stabilnie. Wieczorem pieczemy chlebek i integracyjnie oglądamy marvela. Noc mija spokojnie, wachta za wachtą obserwujemy gwiazdy i  doglądamy pracy żagli, coś tam czasem strymujemy. Następnego ranka kambuz przejmuje Wiktor Alvarez. Jest to na pokładzie równoznaczne z podaniem jajecznicy na boczku i cebuli. Na marginesie, gdybym miał powiedzieć, cz ten crossing stoi, to zdecydowanie i jednogłośnie: CEBULĄ! Do wody idzie tym razem rybka biało-niebieska, która w ciągu godziny zbiera jakieś 4 brania, niestety chyba wybierają ją za duże ryby, bo tylko ostatnią zdołaliśmy wciągnąć na rufową platformę. Tak, znowu mahi-mahi, była na haku już piękna tuna, ale na pokład zaprosić się nie dała. Zarządzamy lekkie porządki, myjemy łazienkę i kuchnię. Dużo przyjemniej płynie się w czyściutko zasztauowanym jachcie.  W momencie pisania oczekujemy na podanie obiadokolacji, a na wieczór planujemy upiec brownie! Zaraz wieczór, więc odpalamy starlinka, żeby pogadać z bliskimi i ścignąć prognozę na jutro. Do celu 1700 mil. Dzień 5 oraz 6 Ranek przyniósł wzrost siły wiatru, mamy teraz sportową jazdę przy 17-25 węzłach AWS w rufkę. Grot zrzucony, z przodu mamy jakoś połowę genuy, a prędkości sięgają nawet 9 węzłów przy zjeździe z fali, iście żeglarska pogoda. Zafalowanie trochę męczy, zwłaszcza w połączeniu z do prawdy siarczystym upałem lejącym się z nieba. Ku poprawieniu morale załogi, Mikołaj serwuje świeżo pieczone brownie. Na obiad kambuz wydaje greckie wrapy z serem halloumi. Cebuli oczywiście nie brakuje, szkorbut nam nie straszny! Przychodzi mżawka, a razem z nią tęcza.   Wieczór zaczynamy od suszenia mesy, niestety otwarty skajlajt wpuścił nam do salonu trochę fali, cóż począć – zdarza się. Nocka to nadal sportowa jazda, kolejne mile znikają nam za rufą. Dzień kolejny, godzina 1100 czasu jachtowego, przed kącikiem szachowym oraz czytelniczym na stół wjeżdża śniadanie, tym razem jaja sadzone z pesto, nie mówcie Madzi, ale oceńmy to tak: „dobre, ale nie rób więcej”. W szachy Wiktor nadal niepokonany, ale obiecuję – to się zmieni! Fala się wydłuża, w końcu da się normalnie poruszać po jachcie. Odsalamy wodę i można brać prysznic. Popołudniowa kawa i reszta wczorajszego brownie wchodzi jak złoto. Mamy się dobrze, nie martwcie się! Do Martyniki 1460 mil morskich! Dzień 7 oraz 8 Piątkowy poranek zaczynamy od jajecznico-omleto-zapiekanki z szynką, serem i warzywami. Co autor Wiktor miał na myśli? Nie wiem, ale było bardzo smacznie. Wytargani nocnym rozkołysem powtarzamy codzienną oceaniczna rutynę. Wpis do dziennika na godzinę 1200 czasu jachtowego, dwie partyjki szachów między Mikim a Wiktorem, tak, nadal go nie pokonałem, a potem książki i siesta. Cóż począć, Atlantyk jest dla nas bardzo sportowy, miałby być 2 tygodnie pod genakerem, a póki co sama genua na 2 refie daje nam średnią prędkość ponad 5 knotów. AWS oscyluje niezmiennie pomiędzy 15 a 30 węzłów i skacze sobie od półwiatru do fordewindu. Water Lilly bardziej niż jacht, wewnątrz przypomina betoniarkę lub co najmniej termomix. Pora obiadu i nowe wnioski. Największym minusem wiatru i fali jest przerwa w połowie ryb, wszak w tych warunkach zwolnienie